رهگـــــذردیــــارســـرنوشت

آگه باورت نمی شه واسه تو عاشقترینم

اگه تو خلوت مهتاب یه ستاره هم ندارم

تا شب تولد تو اونو من هدیه بیارم

تو ببخش مثل همیشه که سخاوتت بلنده

بذار دستای نگاهم به چشات دخیل ببنده

تا که حاجتم روا شه عشق تو برام شفاشه

خونه ی دل خرابم توی قلب تو بناشه

شاید اون وقت دل غمگین من آروم بگیره

شب بره از آسمون هر چی سیاهی بمیره

سهم من دوباره از زندگی عاشقی باشه

دست تو دونه ی مهر رو خاک قلبم بپاشه

تو شب سرد جدايي كه تو سينه گريه داشتم

غصه هامو به اميدي توي بغضم جاگذاشتم

توي رويا تورو من چاره مي ديدم واسه دردم

به اميد با تو بودن گريه هامو دوره كردم

ندونستم واسه چشمام تو يه اشك تازه هستی

اومدي اما چه آسون دل رويامو شكستي

اومدي تا كه بخندي به شكستن غرورم

ببيني از پا مي افته دل ساده و صبورم

بعد مرگ آرزوهام بر مي گردي تو دوباره

به همون شهر غريبي كه يه آشنا نداره

من و گنگي چشامو تو همين شب جا مي ذاري

ميري از كوچه ي گريه م رو نگاهم پا مي ذاري